USA Today
Daar zat ik dan, op Schiphol, te wachten tot ik aan boord mocht van een vliegtuig naar New York City, USA! Het was eigenlijk nog niet helemaal tot me doorgedrongen, omdat het allemaal zo vlug was gegaan. Maandagochtend hoorde ik over een project in Amerika waar ik aan mee zou mogen werken en woensagavond stond ik bepakt en bezakt op het vliegveld.
Ik had het idee dat ik ongeveer de enige Nederlander was aan boord van het vliegtuig, want overal om me heen hoorde ik mensen Engels praten. Naast en voor me zaten zelfs mensen uit Rusland ofzo, zo klonk het in ieder geval. De oudere vrouw naast me zat eigenlijk op mijn plek, en ik ben op haar plek gaan zitten. Het gangpad was niet al te breed en er moesten nog een hoop mensen langs om hun plekje op te zoeken, dus ik vond het teveel gedoe om te discussiëren over een plekje met een oude vrouw die nauwelijks Engels sprak. Achteraf was het maar goed dat ik mijn plaats niet heb opgeëist, want de vrouw voor haar gooide af en toe haar rugleuning naar achteren net nadat er drankjes geserveerd waren, wat uitmondde in omvallende flesjes en bekertjes die opeens een stuk leger waren.
In NYC
Na een uurtje of 7 vliegen, landde het gevaarte aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Het was daar 6 uur vroeger dan in Nederland, dus ik heb snel mijn horloge goedgezet. Bij de uitgang stond een Joegoslavische man met een naambordje in zijn hand. "Mr. Gerritsen" stond erop en het zag er naar uit dat ik de enige was die daaraan voldeed. Hij was de taxichauffeur die mij naar mijn hotel zou brengen, zo'n 45 minuten boven New York, in Stamford. Na een uitvoerig gesprek over voetbal en verhalen over een of andere Joegoslavische topspeler van voor mijn tijd, kwamen we bij het hotel aan. Na inchecken was er niemand die mij naar mijn kamer bracht, dus ik mocht zelf piccolo spelen. Gelukkig waren de liften dichtbij en was mijn kamer ook weer dicht bij de liften. Het was inmiddels 10 uur 's avonds daar en ik was uitgeput van de hele reis. Lekker slapen om de volgende ochtend fris te kunnen beginnen.
Ik werd meteen op het project gegooid, zonder een echte introductie of iets dergelijks. Ik kreeg wat functionele specificaties in mijn schoot geworpen en na een korte toelichting kon ik de documenten gaan lezen en mijn laptop compleet inrichten zodat alles erop stond wat ik nodig had om aan de slag te kunnen. Na 2 dagen inwerken en installeren en rondkijken, vond ik het mooi geweest. Het was vrijdagmiddag en het weekend begon! 's Avonds plannen gemaakt wat ik de volgende dag in New York City wilde gaan doen en vroeg gaan slapen.
Eerste weekend
Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was het weer somber. "Lekker is dat", dacht ik, "het lijkt Nederland wel, doordeweeks mooi weer en in het weekend slecht!" Vanuit Stamford gaat er een rechtstreekse trein naar Grand Central Terminal, het gigantische treinstation midden in Manhattan. Eenmaal daar aangekomen was het al gaan regenen en het zou alleen maar harder gaan regenen. Mijn plannen om met een bustour mee te gaan die dag, heb ik maar geschrapt. Om dingen goed te kunnen zien, moet je namelijk op het open bovendek van de dubbeldekker bus zitten, en met zulk weer leek me dat nou geen prettige manier om te stad te zien!
Snel mijn plannen gewijzigd en na wat uitzoekwerk ben ik met de metro naar Times Square gegaan, de plek met al die neon-reclameborden. Daarna doorgegaan naar de Empire State Building. Beneden regende het wat minder dan de uren ervoor, maar eenmaal boven op de toren was het toch weer harder gaan regenen en waaien. Het zicht was niet heel goed vanwege het slechte weer, en geloof me, als het beneden al slechts 4 graden is en het hard regent en waait, dan is het op de 86e verdieping niet echt aangenamer te noemen! Maar goed, je komt niet iedere dag in New York, dus toch maar van het uitzicht genieten, want het uitzicht over heel Manhattan is geweldig !
Zondag was het weer gelukkig stukken beter en dat betekende dat het een mooie dag zou zijn voor Central Park. Eigenlijk heel raar, zo'n rechthoekig park temidden van allemaal hoge flats, kantoorgebouwen en hotels. Maar dat maakt het toch ook weer speciaal. Ik was overigens niet de enige die op het idee was gekomen om naar Central Park te gaan. (In New York ben je eigenlijk nooit de enige die op het idee is gekomen om ergens heen te gaan, want overal is het druk.) Honderden mensen die allemaal naar Central Park waren gekomen om daar hun zondagmiddag door te brengen. Toeristen, families, sporters en zonaanbidders, ze waren er allemaal. Gelukkig is het park groot, dus je liep elkaar niet constant voor de voeten. Ik kon dus rustig rondlopen, rondkijken of op 1 van de vele groene bankjes zitten die door heel het park staan.
Tweede weekend
Na een weekje werken was het alweer weekend en dus had ik besloten dit weekend wel de bustour te gaan doen. Er was nog een hoop te zien in New York, en zo'n tour geeft je dan een goede indruk van de stad. Je kan bij die tour overigens gewoon uitstappen wanneer je wilde, want de bus stopte bij een stuk of 20 haltes. Daar kon je dan zelf gaan rondlopen en dingen bezichtigen, en zodra je genoeg gezien had, hoefde je alleen maar bij de bushalte te wachten tot de volgende bus eraan kwam, want die kwamen om de 10-15 minuten ongeveer langs (afhankelijk hoe snel de bus kon doorrijden door de chaos die er af en toe is in de straten van New York).
De hoogtepunten waren toch wel Ground Zero (waar de torens van het WTC hebben gestaan), het Financial District (met o.a. Wall Street) en Battery Park (vanaf daar kan je het Vrijheidsbeeld zien in de verte en gaan er boottochten naar het Vrijheidsbeeld). Helaas geen mogelijkheid om deze dag naar het Vrijheidsbeeld te gaan, want de laatste boot zou om half 4 vertrekken, het was al over 3'en en er stond een enorm lange rij voor de kassa! "First thing tomorrow is dus het Vrijheidsbeeld!" zei ik tegen mezelf.
Na een hoop andere dingen gezien te hebben, zoals de wijken Greenwich Village, China Town & Little Italy en SoHo, de grote bruggen die van Manhattan naar Booklyn gaan en het gebouw van de Verenigde Naties, was het weer tijd om terug te gaan naar Stamford.
De dag erna dus naar het Vrijheidsbeeld! Het was 1e Paasdag, al merkte ik daar zeer weinig van in Amerika.
Alhoewel de boottocht naar Liberty Island slechts 10-15 minuten duurt, heeft het me zo'n 2 uur gekost voor ik echt vlak voor het beeld stond. Voor de kassa stond vandaag geen lange rij zoals gisteren, maar die lange rij had zich verplaatst naar de ingang voor de boot! Gelukkig was het mooi weer (ruim 20 graden, de dag ervoor zelfs over de 25!) en dus was het aangenaam wachten in de rij. Ondertussen werd de hele rij vermaakt door niet al te best Engels sprekende mannen met koffertjes waar ze horloges, portemonnees of zonnebrillen hadden. Niet echt slim van ze, want blijkbaar snapten ze niet dat als mensen van de eerste persoon niets wilden kopen, dat ze van de 2e, 3e en 4e logischerwijs ook niets wilden kopen! (Ze hadden immers dezelfde collecties bij zich) Behalve verkopers waren er ook een aantal mensen die muziek maakten of acrobatische kapriolen uithaalden, in de hoop er een zakcentje mee te verdienen.
Toen ik eindelijk aan de beurt was om de boot op te gaan, werden eerst alle spullen gecontroleerd van iedereen die de boot op wilde. Het leek wel alsof je een vliegtuig in wilde, zo streng werd iedereen gecontroleerd! Gelukkig ging er geen alarm af en kon ik mijn spullen weer pakken om eindelijk echt de boot op te gaan.
Het is echt indrukwekkend om het Vrijheidsbeeld in het echt te zien. En vanaf dat eiland heb je ook een geweldig uitzicht op de skyline van Manhattan, precies zoals je altijd op foto's ziet! Helaas zonder de 2 grote torens van het WTC, maar dat mocht mijn pret op dat moment niet drukken. Na een rondje Liberty Island en een hoop foto's, ben ik weer op de boot gestapt om naar Ellis Island te gaan. Op dit eiland kwamen vroeger alle immigranten Amerika binnen in de hoop ook daadwerkelijk toegelaten te worden.
Na Ellis Island weer terug naar Battery Park om vervolgens naar de Brooklyn Bridge te lopen (dat is dus 1 van die grote bruggen). Vanaf de brug heb je weer schitterende uitzichten op de skyline van zowel Manhattan als Brooklyn. Zeker de moeite waard om te gaan kijken!
Het was inmiddels alweer vroeg in de avond toen ik terugging naar het treinstation om weer naar mijn hotel te gaan. Eenmaal in Stamford aangekomen, had ik blaren op mijn voeten, pijn in mijn knie van het lopen en een verbrande nek van de 2 dagen volle zon. Maar het voldane gevoel van een geweldig weekend verzachtte de pijn snel. Nog 9 dagen te gaan en dan ga ik weer naar Nederland, maar er is genoeg te doen, dus voorlopig verveel ik me hier niet!
Ik had het idee dat ik ongeveer de enige Nederlander was aan boord van het vliegtuig, want overal om me heen hoorde ik mensen Engels praten. Naast en voor me zaten zelfs mensen uit Rusland ofzo, zo klonk het in ieder geval. De oudere vrouw naast me zat eigenlijk op mijn plek, en ik ben op haar plek gaan zitten. Het gangpad was niet al te breed en er moesten nog een hoop mensen langs om hun plekje op te zoeken, dus ik vond het teveel gedoe om te discussiëren over een plekje met een oude vrouw die nauwelijks Engels sprak. Achteraf was het maar goed dat ik mijn plaats niet heb opgeëist, want de vrouw voor haar gooide af en toe haar rugleuning naar achteren net nadat er drankjes geserveerd waren, wat uitmondde in omvallende flesjes en bekertjes die opeens een stuk leger waren.
In NYC
Na een uurtje of 7 vliegen, landde het gevaarte aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Het was daar 6 uur vroeger dan in Nederland, dus ik heb snel mijn horloge goedgezet. Bij de uitgang stond een Joegoslavische man met een naambordje in zijn hand. "Mr. Gerritsen" stond erop en het zag er naar uit dat ik de enige was die daaraan voldeed. Hij was de taxichauffeur die mij naar mijn hotel zou brengen, zo'n 45 minuten boven New York, in Stamford. Na een uitvoerig gesprek over voetbal en verhalen over een of andere Joegoslavische topspeler van voor mijn tijd, kwamen we bij het hotel aan. Na inchecken was er niemand die mij naar mijn kamer bracht, dus ik mocht zelf piccolo spelen. Gelukkig waren de liften dichtbij en was mijn kamer ook weer dicht bij de liften. Het was inmiddels 10 uur 's avonds daar en ik was uitgeput van de hele reis. Lekker slapen om de volgende ochtend fris te kunnen beginnen.
Ik werd meteen op het project gegooid, zonder een echte introductie of iets dergelijks. Ik kreeg wat functionele specificaties in mijn schoot geworpen en na een korte toelichting kon ik de documenten gaan lezen en mijn laptop compleet inrichten zodat alles erop stond wat ik nodig had om aan de slag te kunnen. Na 2 dagen inwerken en installeren en rondkijken, vond ik het mooi geweest. Het was vrijdagmiddag en het weekend begon! 's Avonds plannen gemaakt wat ik de volgende dag in New York City wilde gaan doen en vroeg gaan slapen.
Eerste weekend
Toen ik de volgende ochtend wakker werd, was het weer somber. "Lekker is dat", dacht ik, "het lijkt Nederland wel, doordeweeks mooi weer en in het weekend slecht!" Vanuit Stamford gaat er een rechtstreekse trein naar Grand Central Terminal, het gigantische treinstation midden in Manhattan. Eenmaal daar aangekomen was het al gaan regenen en het zou alleen maar harder gaan regenen. Mijn plannen om met een bustour mee te gaan die dag, heb ik maar geschrapt. Om dingen goed te kunnen zien, moet je namelijk op het open bovendek van de dubbeldekker bus zitten, en met zulk weer leek me dat nou geen prettige manier om te stad te zien!
Snel mijn plannen gewijzigd en na wat uitzoekwerk ben ik met de metro naar Times Square gegaan, de plek met al die neon-reclameborden. Daarna doorgegaan naar de Empire State Building. Beneden regende het wat minder dan de uren ervoor, maar eenmaal boven op de toren was het toch weer harder gaan regenen en waaien. Het zicht was niet heel goed vanwege het slechte weer, en geloof me, als het beneden al slechts 4 graden is en het hard regent en waait, dan is het op de 86e verdieping niet echt aangenamer te noemen! Maar goed, je komt niet iedere dag in New York, dus toch maar van het uitzicht genieten, want het uitzicht over heel Manhattan is geweldig !
Zondag was het weer gelukkig stukken beter en dat betekende dat het een mooie dag zou zijn voor Central Park. Eigenlijk heel raar, zo'n rechthoekig park temidden van allemaal hoge flats, kantoorgebouwen en hotels. Maar dat maakt het toch ook weer speciaal. Ik was overigens niet de enige die op het idee was gekomen om naar Central Park te gaan. (In New York ben je eigenlijk nooit de enige die op het idee is gekomen om ergens heen te gaan, want overal is het druk.) Honderden mensen die allemaal naar Central Park waren gekomen om daar hun zondagmiddag door te brengen. Toeristen, families, sporters en zonaanbidders, ze waren er allemaal. Gelukkig is het park groot, dus je liep elkaar niet constant voor de voeten. Ik kon dus rustig rondlopen, rondkijken of op 1 van de vele groene bankjes zitten die door heel het park staan.
Tweede weekend
Na een weekje werken was het alweer weekend en dus had ik besloten dit weekend wel de bustour te gaan doen. Er was nog een hoop te zien in New York, en zo'n tour geeft je dan een goede indruk van de stad. Je kan bij die tour overigens gewoon uitstappen wanneer je wilde, want de bus stopte bij een stuk of 20 haltes. Daar kon je dan zelf gaan rondlopen en dingen bezichtigen, en zodra je genoeg gezien had, hoefde je alleen maar bij de bushalte te wachten tot de volgende bus eraan kwam, want die kwamen om de 10-15 minuten ongeveer langs (afhankelijk hoe snel de bus kon doorrijden door de chaos die er af en toe is in de straten van New York).
De hoogtepunten waren toch wel Ground Zero (waar de torens van het WTC hebben gestaan), het Financial District (met o.a. Wall Street) en Battery Park (vanaf daar kan je het Vrijheidsbeeld zien in de verte en gaan er boottochten naar het Vrijheidsbeeld). Helaas geen mogelijkheid om deze dag naar het Vrijheidsbeeld te gaan, want de laatste boot zou om half 4 vertrekken, het was al over 3'en en er stond een enorm lange rij voor de kassa! "First thing tomorrow is dus het Vrijheidsbeeld!" zei ik tegen mezelf.
Na een hoop andere dingen gezien te hebben, zoals de wijken Greenwich Village, China Town & Little Italy en SoHo, de grote bruggen die van Manhattan naar Booklyn gaan en het gebouw van de Verenigde Naties, was het weer tijd om terug te gaan naar Stamford.
De dag erna dus naar het Vrijheidsbeeld! Het was 1e Paasdag, al merkte ik daar zeer weinig van in Amerika.
Alhoewel de boottocht naar Liberty Island slechts 10-15 minuten duurt, heeft het me zo'n 2 uur gekost voor ik echt vlak voor het beeld stond. Voor de kassa stond vandaag geen lange rij zoals gisteren, maar die lange rij had zich verplaatst naar de ingang voor de boot! Gelukkig was het mooi weer (ruim 20 graden, de dag ervoor zelfs over de 25!) en dus was het aangenaam wachten in de rij. Ondertussen werd de hele rij vermaakt door niet al te best Engels sprekende mannen met koffertjes waar ze horloges, portemonnees of zonnebrillen hadden. Niet echt slim van ze, want blijkbaar snapten ze niet dat als mensen van de eerste persoon niets wilden kopen, dat ze van de 2e, 3e en 4e logischerwijs ook niets wilden kopen! (Ze hadden immers dezelfde collecties bij zich) Behalve verkopers waren er ook een aantal mensen die muziek maakten of acrobatische kapriolen uithaalden, in de hoop er een zakcentje mee te verdienen.
Toen ik eindelijk aan de beurt was om de boot op te gaan, werden eerst alle spullen gecontroleerd van iedereen die de boot op wilde. Het leek wel alsof je een vliegtuig in wilde, zo streng werd iedereen gecontroleerd! Gelukkig ging er geen alarm af en kon ik mijn spullen weer pakken om eindelijk echt de boot op te gaan.
Het is echt indrukwekkend om het Vrijheidsbeeld in het echt te zien. En vanaf dat eiland heb je ook een geweldig uitzicht op de skyline van Manhattan, precies zoals je altijd op foto's ziet! Helaas zonder de 2 grote torens van het WTC, maar dat mocht mijn pret op dat moment niet drukken. Na een rondje Liberty Island en een hoop foto's, ben ik weer op de boot gestapt om naar Ellis Island te gaan. Op dit eiland kwamen vroeger alle immigranten Amerika binnen in de hoop ook daadwerkelijk toegelaten te worden.
Na Ellis Island weer terug naar Battery Park om vervolgens naar de Brooklyn Bridge te lopen (dat is dus 1 van die grote bruggen). Vanaf de brug heb je weer schitterende uitzichten op de skyline van zowel Manhattan als Brooklyn. Zeker de moeite waard om te gaan kijken!
Het was inmiddels alweer vroeg in de avond toen ik terugging naar het treinstation om weer naar mijn hotel te gaan. Eenmaal in Stamford aangekomen, had ik blaren op mijn voeten, pijn in mijn knie van het lopen en een verbrande nek van de 2 dagen volle zon. Maar het voldane gevoel van een geweldig weekend verzachtte de pijn snel. Nog 9 dagen te gaan en dan ga ik weer naar Nederland, maar er is genoeg te doen, dus voorlopig verveel ik me hier niet!
geplaatst door Maarten Gerritsen om 18:44
6 Reacties:
Klinkt allemaal erg goed Maarten! Ik ben jaloers. Eigenlijk had je nog in Battery park even moeten zoeken naar het standbeeld waar in het Nederlands het onstaan van de stad New York(Amsterdam) staat. Is toch altijd weer een trots gevoel dat wij het daar allemaal zijn begonnen!
Ook al is het weggemoffeld in een klein standbeeldje op het puntje van Manhattan!
H.
Ook jammer dat we het vervolgens weer hebben weggegeven dat NY, tis toch best een fijne stad.
Ach, Amsterdam Zuid-Oost is ook sprankelend hoor! ;-)
Leuk om te horen hoe het met je gaat!
Hum, we zijn New York toch echt niet 'begonnen'. Beter gezegd, we hebben het gejat van de indianen (political correct "Native Americans") voor 60 gulden. Ook nog eens van de verkeerde stam.. :)
http://www.worldfreeinternet.net/AmericanHolocaust/stealing.htm
Het is wel grappig hoe Nederlandse namen zijn blijven hangen en verbasterd in de loop van de tijd. Zo komt 'Coney Island' van Konijne eiland (oud nederlands: Conyne), en 'Brooklyn' van Breukelen.
Geïnteresseerd in de link van Yuna? Dit is een
werkende link.
yep, the american holocaust. Zo staat de geschiedenis vol van verdrietige verhalen over volkeren die het hebben moeten afleggen tegenover andere volkeren.
Maar niemand heeft het bijvoorbeeld nog over de Neanderthalers, die ook het onderspit hebben moeten delven uiteindelijk.
Nog wel leuk om te weten is dat de Nederlandse invloed van woorden zelf zo ver gaat dat zelfs het woord Yankees dankzij de cloggies bestaat!
Wist je dat er zelfs een Gerritsen Beach is?! Dat vond ik echt geweldig, je eigen naam daar terugzien!
Post a Comment
Links to this post:
Create a Link
<< Home